Goed gedrag bij de dierenarts

(vertaald door Greet Abbink uit het boek “Be the Pack Leader” van Cesar Millan, the Dog Whisperer)

Leer eerst je dierenarts kennen! Maak een afspraak met je dierenarts waarbij geen behandeling nodig is. Zo kan de hond kennismaken in een andere context en vriendschap en vertrouwen opbouwen.

Op de behandeltafel wordt de hond vaak betast op een manier die hij niet gewoon is. Oefen dit thuis door regelmatig “doktertje te spelen”, eventueel zelfs met een witte jas, instrumenten (thermometer) en alcohol luchtjes. Kijk in de bek, ogen en oren, oefen in het staan maar ook in het “neerleggen” en leer de hond een snuitbandje of muilkorfje te dragen op een positieve manier. Mocht het gebruik hiervan een keer nodig zijn bij een pijnlijke behandeling of in noodsituaties dan is het handig dat dit al lang van tevoren geoefend is.

Zorg er ook voor dat de hond het prettig vindt om vervoerd te worden in een auto. Als de hond al een hekel aan de auto heeft en gestrest van de autorit raakt dan moet dat probleem eerst opgelost worden. Als de kliniek zich in een drukke stad bevind is het prettiger om de hond eerst daar aan te laten wennen. Zo voorkom je dat de hond te veel indrukken in een keer te verwerken krijgt. Tevens is het raadzaam wat vaker zonder reden naar de praktijk te komen met de hond, al is het maar even voor een koekje van de assistent.

Extra beweging voorafgaand aan het bezoek is heel erg belangrijk. Een hond die moe is zal niet snel zenuwachtig raken. Na een stevige wandeling van ca. 45 minuten zal je hond er weinig problemen mee hebben om 10 minuten op de behandeltafel stil te liggen. Je kunt er eens voor kiezen om lopend naar de praktijk te komen of als je echt ver weg woont de auto een paar straten verder te parkeren en het laatste stuk te wandelen. Vooral voor zeer energieke honden is dit bijzonder aan te bevelen. En wanneer je dan de praktijk binnenkomt, zou de hond van de arts of assistent een bak met water en een koekje kunnen krijgen … een goede band is dan meteen gelegd. Dit is voor de hond een veel natuurlijker manier dan het standaard aanbieden van een brokje als lokmiddel of omdat hij angstig is … want dan beloon je juist dat gedrag!

Het is tevens belangrijk, zo niet het belangrijkste, dat je zelf kalm bent! Al je eigen angsten en nervositeit zullen direct door de hond overgenomen worden …

Toch kan het zijn dat, na al deze goede voorbereidingen, de hond toch angst vertoont in de wachtkamer. Dat komt dan meestal voort uit het feit dat er nog heel veel eigenaren zijn die niet op de goede manier met hun hond de praktijk binnenkomen! Ze stralen angstige energie uit en belonen daarbij hun hond door sussend toespreken en aaien voor de angst die hij toont. Sommige honden laten via hun anaalklieren merken dat het in deze ruimte niet pluis is, wat direct door andere honden wordt waargenomen.

Tot slot; wanneer je hond ooit in een situatie komt (ongeval, vergiftiging e.d.) dat je met spoed naar de kliniek moet, laat dan niet je eigen emoties de overhand krijgen. Paniek, angst en bezorgdheid doen de hond geestelijk maar ook lichamelijk geen goed. Beeld jezelf in dat je een officiële hulpverlener bent. Als EHBO’er kun je ook niet tegen de patiënt roepen “oh nee, u bloedt heel erg, oh wat vreselijk, wat moeten we doen!” Deze mensen reageren juist heel professioneel en stellen het slachtoffer gerust door hun kalme en kordate optreden. Doe dus hetzelfde voor je hond wanneer hem iets ernstigs overkomt, raak niet in paniek maar blijf kalm en gedraag je zoals een hulpverlener zou doen.